Categorie archief: boeken

André Loor schrijft over keerpunt Surinaamse geschiedenis

cae04a287fc9e72b0aa74c14fcada965.jpg

Het boekwerk ‘André Loor vertelt… , Suriname 1850 – 1950’ komt binnenkort op de markt. De historicus dr. André Loor gaat in deze Vaco-uitgave uitgebreid in op het leven in Suriname in de jaren 1850-1950. Met allerlei maatschappelijke ontwikkelingen, vormt deze periode een keerpunt in de geschiedenis van Suriname. Het boek heeft meer dan 400 illustraties. KIT Publishers heeft medewerking aan deze publicatie verleend door meer dan 100 afbeeldingen uit de collectie van het Tropenmuseum ter beschikking te stellen.
In deze periode is de slavernij afgeschaft, kwamen de vele immigranten uit verschillende delen van de wereld naar Suriname en werd de leerplicht ingevoerd. Het dagelijks leven werd gemakkelijker door het gebruik van gas en elektriciteit. “Het straatbeeld veranderde door de komst van fietsen en auto’s en het verdwijnen van paard en wagen. Er verschenen verschillende kranten en meer mensen leerden lezen. Ook kwam de eerste radio-omroep tot stand en de winning van goud en bauxiet ontwikkelde zich door industriële productie”, schrijft de uitgever over deze periode.
Loor is in Suriname vooral bekend door de vele televisieprogramma’s die hij heeft verzorgd. Hij heeft meegewerkt aan meerdere geschiedkundige uitgaven en heeft talloze blijken van waardering ontvangen waaronder Officier in de Orde van Oranje Nassau en Grootofficier in de Orde van de Palm. Te Paramaribo is in 2012 een bronzen kopstuk van hem onthuld.
Origineel bericht uit Starnieuws.com aangevuld met info over KIT Publishers.

Plantage Mariënburg: Van koffiebes tot rum

marienburg

Nadat plantage Mariënburg in 1988 ophield te bestaan, resteerden slechts herinneringen. Voormalig werknemer en huidige gids op het terrein, dhr. Toekijan Soekardi, schreef de zijne op met potlood in een schrift met de titel: Na het zoet het zuur. Hij illustreerde zijn memoires met tekeningen van de beelden zoals die in zijn hoofd nog bestonden. Alsof het gisteren was. Een belangrijk cultuur-historisch document laat hij ermee na.

Historica Anne Blondé wijdde in 2011 samen met architecte Ann Roesems haar masterscriptie aan de plantagecultuur en het plantage-erfgoed in het district Commewijne, waarin Mariënburg diende als casestudy.

Beide documenten tezamen leveren een boeiend resultaat: Plantage Mariënburg – van koffiebes tot rum is voor menigeen een rijk geïllustreerd feest van herkenning. Het verhaal beschrijft de opkomst en teloorgang van een mooie industrie, die profijtelijk was voor enkelen en tegelijk voor velen een hard bestaan betekende. Hoe dan ook is het een onlosmakelijk deel van de geschiedenis van Suriname en van Nederland en alleen al om die reden verplichte kost.

Nickerie, verhalen van mensen en gebouwen (verkrijgbaar vanaf 24 september)

Dit boek is een geschreven monument voor de pioniers die Nickerie vormgaven en voor degenen die ook hier weer vertrokken om in Nederland een toekomst op te bouwen. Het bevat veel verhalen, grotendeels door henzelf verteld. Persoonlijke geschiedenissen, om te bewaren voor de nieuwe generaties.

Het is nu 140 jaar geleden dat het eerste schip met mannen, vrouwen en kinderen uit Brits-Indië, in Suriname aankwam. Ze waren gehaald om op de plantages te werken. Degenen die na de vijf jaar van het arbeidscontract bleven, kregen een stuk grond om een nieuw leven op te bouwen. Rijst was, en is het voornaamste gewas. De voormalige grootschalige plantages werden omgezet naar kleinschalig bewerkte polders.

Later kwam de machinale rijstbouw. Het project ‘Wageningen’ werd opgezet, met Nederlandse en Surinaamse pioniers die van het voormalige zwamp een modern rijstcentrum maakten dat lange tijd toonaangevend was in de wereld. Het Multipurpose Corantijn Project (MCP) moest de tweede impuls leveren voor de grootschalige productie, maar de tijden waren veranderd.

Voor 1975, met de onafhankelijkheid van Suriname nabij, ontstond een periode van onrust die misschien te vergelijken is met de onrust die heerste in het depot bij de haven van Calcutta, destijds het vertrekpunt van de immigranten. Wat zou de toekomst brengen? En waar zou de toekomst beter zijn: in Suriname of in Holland? Vele Surinamers kozen voor de laatste optie en vertrokken met een enkele reis naar Nederland. Voor Hindostanen was het de tweede grote oversteek in een paar generaties.

Den Haag is momenteel de Hindo-hoofdstad van Nederland. Het aantal personen van Hindostaanse afkomst in deze stad bedraagt meer dan de totale bevolking van Nickerie; ongeveer 10 procent van de ruim 500.000 inwoners van Den Haag.

Het gebouwde erfgoed in Nickerie bevindt zich in een bedreigde positie: de wegtrekkende bevolking heeft weinig mogelijkheden voor instandhouding. In Nickerie is het landschap één van de duidelijkste kenmerken van de beïnvloeding door de mens. Door steeds verdergaande rationalisatie en mechanisatie dreigen ook veel van deze oude structuren te verdwijnen. Naast de verhalen van de mensen, wil dit boek ook die verdwijnende gebouwen en structuren documenteren en vastleggen.

Nickerie, verhalen van mensen en gebouwen, door Fineke van der Veen, Dick ter Steege en Chandra van Binnendijk; uitgave Stichting LM Publishers, ISBN 9789460222665, vormgeving MAT Ontwerp/Maya Timmer; 2013

Recensie van de nieuwe roman van Edwidge Danticat, ‘Claire of the Sea Light’ in de Washington Post

DSCN2637

This review of Claire of the Sea Light by Ron Charles appeared in The Washington Post.

In the decade since Edwidge Danticatpublished her last novel, “The Dew Breaker,” Haiti has been drowned by hurricanes and shaken by earthquakes. At each cataclysmic crisis, the plight of her homeland dominated the world’s attention and then quickly faded into the background radiation of suffering that passes through most of us unnoticed.

For someone born in Port-au-Prince, the temptation to rage at the public’s fickle concern must be immense. But in her rich new novel, “Claire of the Sea Light,” Danticat continues, as she always has, to speak in a captivating whisper. While disasters threaten to reduce the Haitian people to an undifferentiated mass of misery, her work pushes back, clearing space for individuals, restoring the variegated colors of humanity that storms and death and our own compassion fatigue would wash away.

Two of the chapters in this trim novel were previously published in the New Yorker, and along with the other six they resemble the exquisite short stories that earned Danticat the Story Prize in 2004. But even though these chapters often reach in different directions and sometimes concern different groups of characters, “Claire of the Sea Light” remains a novel, a carefully integrated collection of episodes that build on one another, enriching our understanding of a small Haitian town and the complicated community of poor and wealthy, young and old, who call it home.

Time is a slippery surface in this book. From the first page to the last covers only a single day, but Danticat constantly dips into the past to illuminate the recurring coincidence of life and death among these people. We meet Claire Limyè Lanmè Faustin in 2009 on her seventh birthday — and the seventh anniversary of her mother’s death. Each year on this day, she and her father leave their single-room shack to visit the cemetery. And each year on this day, the fabric vendor who wet-nursed Claire arrives to see if the time is right to finally take her away. It’s a ritual fraught with hope and dread, a father’s affection torn between the desire to keep his daughter close or to give her a better life.

Danticat is no magical realist — the peculiarities of this gorgeous, gruesome place are magic enough — but she builds her novel around the uncanny tragedies that accumulate on the anniversary of Claire’s birth. The girl has long known that “her birthday was also a day of death.” The fabric vendor lost her only daughter in a traffic accident on the day Claire turned 4, and in other years other characters are snuffed out on this special day.

In the opening paragraph, “a freak wave, measuring between ten and twelve feet high, was seen in the ocean outside of Ville Rose.” Claire’s father sees “a wall of water rise from the depths of the ocean, a giant blue-green tongue, trying, it seemed, to lick a pink sky.” A fellow fisherman is swept out to sea. Amid the commotion of searching and mourning, Claire darts into the night, hoping to thwart her father’s decision to give her away.

At that perilous moment, the novel rotates away from Claire and her father to explore the lives of their neighbors in town. It seems at first like too much to ask, like a violation of our emotional investment in this precious little girl, but Danticat is a writer you can trust. The apparently disparate parts of the story eventually knit together in surprising ways that seem utterly right.

Many of these characters have some connection to the local radio station, which serves as a public forum for a community torn by violence and inequity. A young man dreams of producing a program that would invite rival gangs to talk out their differences on air, but those forces are more dangerous than he imagines. Another woman uses her show to let people vent complaints against their enemies and employers, but how satisfying are such public acts of revenge?

One of Danticat’s most entrancing talents is her ability to capture conflicted feelings with a kind of aching sympathy. In a chapter about the fabric vendor’s grief, for instance, she writes, “Her losses had not made her stronger; they had made her weak. . . . She didn’t want to continue being weak, but she didn’t want to die either. She was too eager to see what would come next, what her husband and daughter had missed. She was both hungry for life and terrified of it.”

Those tightly wound threats of hunger and terror, delight and dread, vibrate through these pages. In one touching moment, for instance, Claire’s father first hears that his wife is pregnant: “He was a bit sad, and his sadness, mingled with intense joy, made him hold her tight again. How does life itself, as much as you must want it in your body, not feel futile when you have seen so many dead?”

All of Danticat’s characters confront that spiritual conundrum. The headmaster at the village thinks, “Life had become so cheap that you could give anyone a few dollars to snuff if out,” and yet he persists, determined to teach these children in a carefully maintained atmosphere of respect and order. Meanwhile, in a chapter of studied subtlety, the headmaster’s adult son struggles to reconcile his sexuality with others’ expectations, a predicament that inspires him to commit a beastly crime to prove his normalcy.

Danticat has perfected a style of extraordinary restraint and dignity that can convey tremendous emotional impact. But in celebration of Claire, the life force of this novel, she delivers a kind of incantation that repels the rising tide of despair among these poor people. Hearing villagers searching for the little girl on the night of her birthday, the headmaster’s distraught son can’t help but feel inspired: “The name was as buoyant as it sounded. It was the kind of name that you said with love, that you whispered in your woman’s ears the night before your child was born. It was the kind of name you could easily carry in your dreams, in your mouth, the kind of name that made you clap your hands against your chest when you heard it being shouted out of so many mouths. It was the kind of name you might find in poems or love letters, or songs. It was a love name and not a revenge name. It was the kind of name that you could call out with hope. It was the kind of name that had the power to make the sun rise.”

That’s a tall order for a name — or a novel. But it’s not beyond Danticat’s power.

Voor de originele post:  http://www.washingtonpost.com/entertainment/books/book-world-edwidge-danticats-eagerly-awaited-new-novel-claire-of-the-sea-light/2013/08/27/237f9a86-0a8e-11e3-9941-6711ed662e71_story_1.html